Islam is a religion of terror

Islam is a religion of terror
دین وحشت
‏نمایش پست‌ها با برچسب kourosh masoumifar. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب kourosh masoumifar. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۶ فروردین ۲۱, دوشنبه

اسلام برای ما چه آورد ؟

نتیجه تصویری برای ما که عادت نداشتیم دخترانمان را زنده به گور کنیم


ما که عادت نداشتیم دخترانمان را زنده به گور کنیم ، ما برای خودمان تمدن وثروت و آزادی و آبادی داشتیم و فقر را فخر نمیدانستیم همه اینها را از ما گرفتند وبجاش فقرو پشیمانی و مرده پرستی و گریه و گدائی و تأسف واطاعت از خدای غدار و قهار و آداب کونشوئی و خلأ رفتن برایمان آوردند ، همه چیزشان آمیخته با کثافت و پستی و سود پرستی و بی ذوقی و مرگ و بدبختی است.

چرا ریختشان غمناک و موذی است و شعرشان چوس ناله است چونکه با ندبه و زوزه و پرستش اموات همه اَش سرو کار دارند.
برای عرب سوسمار خوری که چندین صد سال پیش به طمع خلافت ترکیده، زنده ها باید به سرشان لجن بمالند و مرگ و زاری کنند.... ، 
در مسجد مسلمانان اولین برخورد با بوی َگند خَلأست که گویا وسیله تبلیغ برای عبادتشان و جلب کفار است تا به اصول این مذهب خو بگیرند. بعد این حوض کثیفیکه دست و پای چرکین خودشان را در آن می شویند و به آهنگ نعره مؤَذن روی زیلوی خاک آلود خودشان دولا و راست میشوند و برای خدای خونخوارشان ِورد و اَفسون میخوانند.... , 
عید قربان مسلمانان با کشتار گوسفندان و وحشت و کثافت و شکنجه جانوران برای خدای مهربان و بخشایشگر است خدای جهودی آنها قهار و جبار و کین توز است و همه اش دستور کشتن و چاپیدن مردمان را میدهد وپیش از روز رستاخیز حضرت صاحب را میفرستد تا حسابی دَخل اُمتش را بیاورد و آنقدر از آنها قتل عام بکند که تا زانوی اسبش در خون موج بزند.
تازه مسلمان مومن کسی است که به امید لذتهای موهوم شهوانی و شکم پرستی آن دنیا با فقر و فلاکت و بدبختی عمر را بسر برد و وسایل عیش و نوش نمایندگان مذهبش را فراهم بیاورد. 
همه اَش زیر سلطه اَموات زندگی میکنند و مردمان زنده امروز از قواننین شوم هزار سال پیش تبعیت میکنند کاری که پست ترین جانوران نمیکنند.
عوض اینکه به مسائل فکری و فلسفی وهنری بپردازند ، کارشان این است که از صبح تا شام راجع به شک میان دو و سه استعامنه قلیله و کثیره بحث کنند.
این مذهب برای یک وجب پائین تنه از عقب و جلو ساخته و پرداخته شده. 
انگار که پیش از ظهور اسلام نه کسی تولید مثل میکرد و نه سر قدم میرفت ، خدا آخرین فرستاده خود را مامور اصلاح این امور کرده!
تمام فلسفه اسلام روی نجاسات بنا شده اگر پائین تنه را از آن حدف کنیم اسلام روی هم میغلتد و دیگر مفهومی ندارد. 
بعد هم علمای این دین مجبورند از صبح تا شام با زبان ساختگی عربی سرو کله بزنند سجع و قافیه های بی معنی و پر طمطرق برای اغفال مردم بسازند ویا تحویل بدهند.
سرتا سر ممالکی را که فتح کردند، مردمش را به خاک سیاه نشاندند و به نکبت و جهل و تعصب و فقر و جا سوسی و دوروئی و دزدی و چاپلوسی و کون آخوند لیسی مبتلا کردند و سرزمینش را به شکل صحرای برهوت در آوردند....
اما مثل عصای موسی که مبدل به اژدها شد وخود موسی از آن ترسید این اژدهای هفتاد سر هم دارد این دنیا را می بلعد. 
همین روزی پنج بار دو لا راست شدن جلو قادر متعال که باید بزبان عربی او را هجی کرد، کافی است تا آدم را تو سری خور و ذلیل و پست و بی همه چیز بار بیاورد.
مگر برای ما چه آوردند ؟ معجون دل به هم زنی از آرا و عقاید متضادی که از مذاهب و ادیان و خرافات پیشین ، هول هولکی و هضم نکرده استراق و بی تناسب بهم در آمیخته شده است، دشمن ذوقیات حقیقی آدمی، و احکام آن مخالف با هر گونه ترقی و تعالی اقوام ملل است و به ضرب ششمشیر به مردم زوزچپان کرده اند. 
یعنی شمشیر بران و کا س گدائی است، یا خراج و جزیه به بیت المال مسلمین بپردازید یا سرتان را میبریم هر چه پول و جواهر داشتیم چاپیدند. 
آثار هنری ما را از میان بردند و هنوز هم دست بردار نیستند؛ هر جا رفتند همین کار را کردند. 
«صادق هدایت»

۱۳۹۳ تیر ۱۲, پنجشنبه

آرمان یا رویا؟


 سازمان مجاهدین خلق گردهمايی «بزرگی» را در روز جمعه ششم تیرماه در «ویلپنت» در حومه شهر پاريس، برگزار کرد. ده ها هزار تن در حمايت از اين گروه مستقر در فرانسه راهپيمايی کردند، در ميان شرکت کنندگان دراین گردهمایی،  شماری از مقام های رسمی سابق دولت ايالات متحده آمريکا و ژنرال های سابق اين کشور نيز حضور داشتند.

گردهمایی بزرگ مجاهدين خلق - روز جمعه ششم تیرماه در ویلپنت در حومه شهر پاريس 

چه تفاوتی بین مجاهدین خلق و ما هواداران پادشاهی وجود دارد که نمی توانیم چنین گردهمایی را انجام دهیم!؟

مجاهدین آرمان دارند
 و برای دست یابی به اعتقاد و آرمانشان، کشتند، کشته شدند، زندان و شکنجه شدند از کشور آواره شدند و باز درون و برون کشور با تمام توان جنگیده اند ...
 ایمان دارند ، آرمان دارند.
ولی ما...!
قبل از انقلاب پیشاهنگ شدیم ،سرود خواندیم ، پرچم برافراشتیم و مغرورانه جاوید شاه گفتیم بدون اینکه تمدن بزرگ را، وطن را درک کنیم و بدون اینکه سخنان و هشدارهای شاهنشاه مان را بشنویم ، درک کنیم و به فرزندانمان تعلیم دهیم ...
سال ۵۷ از ترس جان و آرامش خودمان ، پرچمهای شیروخورشید نشان را مخفی کردیم، کتاب شاهنامه و کتابهای انقلاب سفید و از این جمله را در خلوت و ترس سوزاندیم و در کنج خانه مخفی شدیم و سکوت کردیم.
در تقلب انتخاب آری یا نه به جمهوری اسلامی ، در دل نه گفتیم و در خانه ماندیم، در سکوت جاوید شاه گفتیم و در اصل خواهان جاوید ماندن خودمان بودیم و باز سکوت کردیم.
در خلوت جُک ساختیم، فحش دادیم، ناله کردیم و به حجاب اجباری تن دادیم و باز سکوت کردیم. سوختیم و ساختیم و گروهی یا تک تک از کشور کوچ کردیم و به امید امکان بازگشت و سفر به ایران اشغال شده و دیدار خانواده باز هم سکوت کردیم.



هر گاه بعضاً سکوت را شکستیم، از شکوه ایران دوران شاهنشاهی و تمدن بزرگ سخن راندیم. از شاهنشاه و تمدنی که نشناختیم،حمایت نکردیم، برایش نجنگیدیم و نشستیم و نگاه کردیم، غصه خوردیم، اشک ریختیم و سکوت کردیم.
و همچنان چشم به راه بازگشت شاهنشاه هستیم که بازگردد بدون اینکه خودمان هیچ قدمی در راه آزادی خودمان برداریم. چشم به راه بازگشتِ تمدنی که نفهمیدیم، بازگشت پادشاهی که نشناختیم و با خالی کردن پشتش ، اشک بر چشمانش جاری ساختیم .
چشم به راه شهنشاهی که بیاید و یک تنه ما را برهاند.
ما آرمان و ایمان نداریم، ما رویا داریم.

پاینده ایران ، برافراشته پرچم سه رنگ شیروخورشید نشان ایران
 جاوید خاندان ایران ساز پهلوی



۱۳۹۳ فروردین ۳۱, یکشنبه

آرتش شاهنشاهی



بیش از سه دهه از بزرگترین خیانت تاریخ به میهنم ایران می گذرد .

بسیاری از خائنین و دشمنان خارجی ایران زمین با گذشت زمان و افشای پرونده های سرّی سازمانهای اطلاعاتی ، به سیاست پلید و اشتباه خود اعتراف نمودند ولی همچنان بسیاری از مزدوران و خائنین به ظاهر ایرانی، بر حماقت خود پافشاری می نمایند. شورشیان ۵۷ و مدعیان امروز.


یکی از این شورشیان ۵۷ و مدعیان امروز، آقای دکتر بنی صدر است که امشب در تلویزیون صدای آمریکا مدعی می شود که قبل از انقلاب آرتش ایران ملی نبوده و ایشان با ملی کردن و سازمان دهی و فرماندهی آرتش، توانسته است در مدت چهار ماه عراق را در جنگ شکست داده و مجبور به مذاکره کند! (طبق اسناد منتشر شده استعمار گر پیرانگلستان) و همه رشادت ها و دلاوری های آرتش ایران را پای حساب درایت!! خود می گذارد.

آقای بنی صدر آرتش شاهنشاهی ملی نبود؟!



سخن از آرتش شاهنشاهی است. یادگار گرانبهایی که شاهان پهلوی در ارتش ایران از خود باقی گذاشتند.


آرتشی که در سال ۱۳۰۳ قوای نیروهای مسلح ایران ۸۰ هزار نفر تخمین زده میشد و در سال ۱۳۲۰ خورشیدی به ۱۲۵۰۰۰ نفر افزایش یافته بود که از سطح آموزش و تسلیحات بسیار خوبی برخوردار بودند.


آرتشی که روزی با فرماندهی والای اعلیحضرت رضاشاه بزرگ جان گرفت و با رهبری و درایت اعلیحضرت همایون شاهنشاه آریامهر به پیشرفته ترین تجهیزات و سلاحهای جهان و دلیرترین و با استعدادترین نفرات نظامی مجهز گردیده و در رده پنجمین ارتشهای جهان جای گرفته بود.

آرتشی که گذشته از پاسداری از مرزهای کشور در همه جا به کمک مردم شتافته و در پیشبرد و حفظ فرهنگ و سنن ملی ایران و ایرانیان نقش بزرگی را ایفا نموده است.

آقای دکتر بنی صدر این آرتش را شما ملی و سازماندهی کردید؟!! آیا شرم نمی کنید!؟








هرگونه توفیقی که سربازان و افسران ارتش در راه خدمت به میهن از زمان تاسیس آرتش نوین ایران و تا امروز حاصل نموده اند، در اثر زحمات شبانه روزی و مراقبت های دائمی و پندهای پدرانه این پدران تاجدار ما و لیاقت و دلاوری ارتشیان وطن پرست ایرانی بوده است.



پاینده ایران ، برافراشته پرچم سه رنگ شیروخورشید نشان ایران



کورش معصومی فر

۲۹ فروردین ماه ۱۳۹۳

۱۳۹۳ فروردین ۸, جمعه

من ریحانه هستم




ريحانه جباری زن جوان ۲۶ ساله‌ای است که در خطر اعدام است. او به اتهام قتل فردی به نام مرتضی دستگير شد و تاکنون هفت سال در زندان بوده است. دستگاه قضایی جمهوری اسلامی اخیرا حکم اعدام او را صادر کرده است.

ریحانه طراح دکوراسیون بود. مرتضی زمانی که ريحانه در یک کافی‌شاپ مشغول مکالمه تلفنی بود، تصادفا این مکالمه را شنیده و از شغل ریحانه خبردار می‌شود. او از ريحانه می‌خواهد که برای انجام کار دکوراسیون به دفترش مراجعه کند. چندی بعد آن‌ها با هم قرار می‌گذارند که برای نشان دادن محل و صحبت کردن در مورد کار راهی‌ دفتر مرتضی‌ شوند. برای رفتن به محل کار، ریحانه سوار ماشین مرتضی می‌شود. سر راه، مرتضی در مقابل داروخانه‌ای توقف می‌کند و اجناسی از داروخانه می‌خرد، سپس سوار اتومبیل شده و همراه ریحانه به سوی دفتر مرتضی‌ حرکت می‌کنند.

پس از این‌که به محل می‌رسند، ریحانه متوجه می‌شود که آن‌جا محل کار نیست بلکه یک خانه متروکه است. مرتضی دو ليوان شربت روی ميز گذاشته و فورا در را می‌بندد و دستش را دور کمر ريحانه گره زده به او می‌گويد راه فرار نداری! در حین درگيری بین ريحانه با مرتضی در جريان دفاع از خود، ريحانه با چاقو به کتف مرتضی ضربه‌ای زده و فرار می‌کند. مرتضی گويا در اثر خونريزی فوت می‌کند. آزمايشات بعدی نشان داده که آبميوه روی ميز حاوی داروی بيهوشی بوده است. ريحانه را دستگير کرده و بعد از شکنجه از او اقرار می‌گيرند که قتل برنامه‌ريزی شده بوده، و حتی چنین شنیده شده که به او گفته‌اند قتل سياسی بوده است. ظاهرا مرتضی قبلا برای وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی کار می‌کرده است. بدین ترتیب ريحانه را به اعدام محکوم کرده‌اند و اکنون با تایيد اين حکم و ابلاغ آن به واحد اجرای احکام ممکن است هر لحظه ريحانه را اعدام کنند. 

ما با اعلام کمپين نجات ريحانه از همگان خواهانيم هر امکاناتی دارند را برای نجات او بکار گيرند. اگر امکان تماس با رسانه‌ها را داريد، به آن‌ها خبر بدهيد؛ اگر امکان تماس با دولت‌ها و نهادهای حقوق بشری را داريد، با آن‌ها تماس بگيريد؛ و اگر امکان سازمان دادن ميتينگ و يا ارسال نامه اعتراضی را داريد اين اقدامات را فورا در دستور کار قرار دهید. ما از شنبه ۲۱ مارس تا شنبه ۲۸ مارس را هفته همبستگی با ريحانه اعلام می‌کنيم؛ و در روز شنبه ۲۸ مارس در شهرهای مختلف دنيا ميتينگ و اعتراضاتی عليه حکم اعدام او بر پا خواهيم کرد. کمک کنيد جان اين زن جوان را نجات دهيم. در قدم اول اين طومار اعتراضی را امضا کنيد. اين تومار براي بان کي مون، کاترين اشتون و احمد شهيد ارسال خواهد شد.
مينا احدی,شبنم اسداللهی,نازنين افشين جم ,شادی پاوه
۲۱ مارس ۲۰۱۴
تماس با ما: hamseda@gmail.com و minnaahadi@gmail.com

۱۳۹۳ فروردین ۶, چهارشنبه

مکاشفات یوحنا

                



           مکاشفات یوحنا       


یوحنا
شهود عشق و
گواه عيسی بود.
خوشا
بر آنانی
که اين کلام را می‌شنوند.
خوشا
بر آنانی که چشم‌دار و سينه‌بانِ کتاب و
نبوت‌اند.

چرا که وقت،
وقت است و
وقت،
نزديک است.
خوشا بر شما که ساربان سرود و سعادتيد،
از او که هست و
از او که بودو
از او که می‌آيد،
يا که از آن هفت روانِ زلال که
نبی را به بارگاه آسمان می‌طلبد.
و عيسی را
که نخست‌زاده‌ی مُردگان و
سَرور سلاطين است.

و عيسی را
که تجسم عشق و
جلوسِ جليل خداوند است.
همويی که رگانش
چشمه‌ساران تعميدند.
همويی که با خون و در تبسمِ خويش
به شستن شک از شبِ سينه‌ها
صيحه کشيد و
گذشت و
رفت.
همويی که ضامن رستگاریِ رازداران و
رفيقان است.
اينک اوست
که بر ارابه‌ی ابرها می‌آيد.
چشم بگشای و ببين،
اينک اوست
که می‌آيد.
ای که به ميخ و به مرگش سپرده‌ايد!
ای شما
تمامِ اهل هوا!
چشم بگشاييد و ندامتِ خويش را
نظاره کنيد.
اينک اوست
که بر ارابه‌ی ابرها می‌آيد.

منم!
الف و باء و اول و آخر،
خداوندگارِ خدايی
که هست و
که بود و
که می‌آيد.

و من
يوحنايم،
رفيق شما و شريکِ مصيبت‌هاتان،
چه در ملکوت و
چه در صبرِ آن رسول.

شهود عشق و
شريکِ مرگِ مسيح.

تا به وعده‌ی او،
که من حلول روح را شنيدم و
آوازی،
هم‌رسا و سرگشوده همچون
که صدای سرنا بود.
من،
من همه او را شنيدم و
کلامش را.
منم!
الف و باء و اول و آخر.
برخيز و بخوان!
شتاب کن و بنويس!
بنويس و به جانبِ آن هفت‌خانه‌ی خاوران
برخيز.

برمی‌گردم
تا تکلم و آواز را نظاره کنم.
تنها
که هفت چراغدانِ مطلا
آنجاست.

من او را
رداپوش و زرينه‌ميان و بربسته
می‌بينم.
روی و موی او همه
همچون برف،
و ديدگانی برهنه
که همچون اخگری روشنند.

به ساق و بر ساعدی از سپيده و صيقل
ايستاده و آوازش
زلال و زنده و بسيار است،
همچون زبانِ رونده‌ی آبها،
يا که سرود نقره‌پاشِ چشمه و رود.
يک دست به هفت ستاره و
دهانی از شمشير،
چهره به چهره‌ی آفتاب،
تابيده به رخساره‌ها و سايه‌ها و آدميان.

وه که تماشای اين همه راز را
چشمی از ديدن من نيست.

و معجزتی
چنينش که ديده‌ام،
هم از پای
بی‌سر و بنشناخته می‌روم.

تا دستِ خويش گشود و
سخن‌های خويش:
اينک منم،
مترس!
اينک منم
که نخست و که آخرم.
زنده مرده‌ای از اکنون و
مرده زنده‌ای از آينده،
کليد باب و
خود
بابِ ديگری.
پس برخيز و بخوان!
شتاب کن و بنويس!
از هرچه که ديده‌ای
از هرچه که هستند
يا
هرچه
که بوده‌اند.
شتاب کن و بنويس!
از راز اين هر هفت ستاره در کف من،
يا که از اين هر هفت چراغِ مطلا.


شعر علی صالحی

۱۳۹۲ اسفند ۲۹, پنجشنبه

ریحانه

نوشته فاطي محمدي عزیز در مورد ریحانه جباری

ریحانه دختر هنرمندی که به دست مقتول، قاتل شناخته شد

آنروزها تو دانشکده به فکر هیچ دانشجو و استادی نمی رسید که تو دختر کوچولوی باهوش موفرفری، همانی که لای یونولیت ها و اسفنج های کارگاه عروسکی وول می خورد، همانی که با شیرین زبانی کودکانه خود قدرت خنداندن همکلاسی و استادی جدی را داشت، دختری با پیشانی بلند ی که نشان زندگی بلند و بختی سپید است، امروز چنان سیاه بخت است و اسیر کابوس زندگی، شب های سیاه خود را در کابوس با وحشت به صبح می رسانی، ودر هر انتظار تا رسیدن آن سپیده شوم، هزاران بار می میرد و دوباره زنده می شود.

سال 73 بود من و مادرت شعله هر دو درگیر پایان نامه دانشجویی بودیم، قرار ما بر این بود که پایان نامه عملی را مشترکا انجام دهیم، پروزه کارگردانی مادرت و پروژه بازیگری من، نمایشی که مادرت انتخاب کرده بود نمایش بلبل سرگشته از علی نصیریان بود، ما هر دو مادر بودیم و کودکانی در راه و کودکانی در بغل داشتیم، روزی در حالی که خسته بودم و غر می زدم به شعله گفتم " نگاه کن این دانشجوهای دیگه چه زود پایان نامه هایشان را کار می کنند و فارغ التحصیل می شوند و لی واحدهای ما دیر به دیر پاس می شه و پایان نامه ما سخت کار می شه" خندید و گفت آخه فاطی جان اینها که مثل ما بچه ندارند تا مشکلی داشته باشند، این ما هستیم تا از در خونه بیرون می ایم بچه هامون جیششون می گیره و یه پامون پای کهنه گرفتن بچه ها و شستن ان و گوهشونه و یه پای دیگه دانشگاه ، یادم رفت تا برات بگم که مادرت این وظیفه ان و گوه شستن و کهنه گرفتن را در دانشگاه هم بعهده داشت ، مادری که عشق به فرزند و عشق به هنر داشت.
تارا دخترم هنوز یادش می یاد که وقتی برای تمرین و صحبت برای نمایش، خونه ی شما جمع می شدیم تو و تارا که آن موقع یکسال ازت کوچکتر بود به پشت بام می رفتید یا ساعتها پشت در قایم می شدید تا جادوگری را که فکر می کردید روی پشت بام خانه شما زندگی می کنه، گیر بندازین، چه کسی فکر می کرد ریحانه با هوش و خوشبخت آنزمان نوه ارشد پدر بزرگ و مادربزرگ فرهنگی، گل سر سبد دایی و خاله، امروز نا امید اسیر سیاهچال دیو شده باشد.

ریحانه جان آنروزها من خیلی غمگین بودم و این مادرت بود که به من قدرت و جسارت بازی کردن و روی صحنه رفتن را می داد، این مادرت بود که غصه ی من، فاطی حامله و افسرده را می خورد، این مادرت بود که از خاله مهربانش که ماما بود خواست تا برایم بیمارستان برای زایمان ردیف کنه و خودش پسرم را علی گویان به دنیا بیاورد، پسری که بند ناف چند دور به گردنش گره خورده بود و اگر مادرت نبود و خاله اش، شاید پسر رعنا و رشید بیست ساله ام هم الان نبود.
اما امروز که تو، ریحانه جباری، دختر شعله پاکروان، بازیگر و کارگردان، محقق و مدرس تئاتر در پشت میله های زندان در نوبت مرگ کفتار اعدام نشسته ای چه می توانم به مادرت بگویم ، جز بغضی در گلو و اشکی حلقه زده در چشمانم.

                                           

روی سخنم با توست ، ریحانه جباری هنرمند، دختر بازیگر و بازیگوش! دختر کوچولوی دانشکده هنرهای زیبا، دختربچه ای که در 9 سالگی بر روی صحنه رفت تا نقش اصلی نمایش عروسکی "رویای شبانه" را درفستیوال بین المللی نمایش عروسکی تهران بازی کند. سخنم با بازیگر نقش دخترکی است که از تنهایی و شب می ترسید و در یکی از شبهایی که تنها بود و وحشتزده، ماه و ستاره ها به دیدنش می ایند و با رقص و سرود و صحبت به دخترک ثابت می کنند که شب ترسناک نیست. ریحانه جان این نمایش به کارگردانی مادرهنرمندت شعله پاکروان بود و منهم یکی از عروسک گردان ها، وقتی شعله گفت که بازیگر نقش دخترک نمایش تو هستی، من تعجب کردم، مگر می شود از کودکی نه ساله انتظار بازی در چنین نقش پر تحرک و سختی را داشت، تمرین ها بیشتر تو خونه ی شما بود، همه گروه جمع می شدیم،
و این تو بودی که با جدیت و دیسپلین یک هنرمند حرفه ای بازی می کردی ، می خواندی و با ماه و ستاره ها حرف می زدی و در نهایت اجرای موفقیت آمیز نمایش در فستیوال عروسکی با هنرنمایی تو و کارگردانی مادر نازنینت،
ریحانه جان حالا شب تو چگونه می گذرد، آیا در پشت ان میله های خاکستری، آیا در این بازی تیره و تارزندگی هم ماه و ستارگان به خوابت می آیندتا تو را از وحشت تیرگی شبانه برهانند،

روی سخنم با توست ریحانه جباری، بازیگر خردسال سریال های اقای اصغر فرهادی، برنده ی سرشناس اسکار، آیا آقای فرهادی که دل بر پیرمردی الزایمری می سوزاند، با خبر است که غنچه ناشکفته سریال هایش باز نشده در حال خشکیدن است.

ریحانه جان، چطور، قاضی های بی انصاف و دادستان های بیدادگر دلشان آمد که خانواده شریف تو را خانواده ای لاابالی بدانند، تویی که بیشتر افرادخانواده ات تا سه نسل دارای تحصیلات عالیه بودند، تویی که مادرت فقط به دلیل حامله بودنش، به دلیل شرم از شکم بزرگش، بر عکس من بی شرم هفت ماه حامله بر روی صحنه بازی کردم و سماع رقصیدم، هفت ماه تمرین نمایش بلبل سرگشته را تعطیل کرد.

بعضی وقتها از غصه خنده ام می گیرد که تو را در دادگاه سگ باز خواندند، تویی که در کوچه و محل می گشتی تا حیوانات زخمی را پیدا کنی ، به درمانگاه ببری و در خانه از آنها مراقبت کنی، کاری که اگر در مملکت اینور آبی می کردی،شاید به پاس دوست دار و حامی حیوانات بودن مدالی هم می گرفتی.

ریحانه جان، اما آن مرد، همان که با کاندوم و زور و داروی بیهوشی و پول آمد، هیچوقت نفهمید که دختری مثل افقی بسیار وسیعتر از همه خیال های او دارد، کاش آتش به رویاهایت نمی زد با خیال های باطلش.

ریحانه جان ، شاید ندانی که آدم های زیادی در دنیا هستند که دل نگران تو و دنبال نجات تو هستند،

۱۳۹۲ اسفند ۲۴, شنبه

رضا شاه بزرگ

رضا شاه بزرگ یعنی ایران



۲۴ اسفند،زادروز بزرگ مرد تاریخ ایران،رضا شاه بزرگ بر خاندان بزرگ پهلوی و تمامی عاشقان ایران فرخنده باد

۱۳۹۲ اسفند ۱۸, یکشنبه

شورشی های ۵۷ ، مدعیان امروز




هادی خرسندی :

"چرا انقلاب کردیم!

به دلیل اینکه به هر حال فجایعی بود که بود

این نبود که بگیم از مدینه فاضله خودمون را انداختیم توی جهنم

بعضی از دوستان سلطنت طلب ما گاهی دچار سوء تفاهم می شوند

اینکه مابه قصور خودمان در بعضی موارد اذعان کنیم
هیچ معنی این نیست که داریم ابراز پشیمانی می کنیم
نه! میتونستیم بـــهتر عمل کنیم..."
.............................................
هادی جان،خودت را اصلا ناراحت نکن! شما هیچ قصوری نکردی. قبل انقلاب که رفتی انگلیس خونه زندگی درست کردی، بعد هم انقلاب کردید و بعد با یک پخ خمینی برگشتی انگلیس پیش زن و بچه هات؛ بسیار عالی عمل کردی ، بهتر از این نمی شد!






خانم مهرانگیز کار با انقلابش، نه تنها غرور ملی را از کف داد بلکه شعارمورد علاقه اش(مرگ بر آمریکا) را هم ازش دزدیدند. حالا رفته آمریکا داره دنبال گمشده هاش می گرده!



۱۳۹۲ اسفند ۱۰, شنبه

پولتیک

یکی ازمعدود برنلمه های تلویزیونی که علاقه داشتم و تماشا می کردم، طنز سیاسی پارازیت و به تازگی پولتیک بود که کامیز حسینی مجری آن بوده و هست.
قسمت بیست و نهم پولتیک را امروز دیدم . در اول برنامه اینگونه شروع می کند که روزی زِ سر سنگ یه چیزی به هوا خواست و فرمود... ،منظورش شاه فقید بود!




به این فکر افتادم که آیا برای نقد جمهوری اسلامی و دیکتاتوری آخوندی باید با بی احترامی به شاه فقید شروع می شد؟ شاهی که در دوران خودش و پدر بزرگوارش در مدتی بسیار کوتاه ایران را از قعر بدبختی به اوج سربلندی رساندند و ایران دوست تر وخادم تر از آنها در تاریخ معاصر به یاد نداریم.

راستش را بگویم؛اگر کسی در دنیا قرار است برایم مقدس باشد میهن من ایران است و رضا شاه بزرگ و محمد رضا شاه پهلوی هستند که وجود ایران را از وجود آنها داریم. ولی صحبت من تقدس نبود ، حرف من اینست که پس از سی و پنج سال دشمنی ، افترا و نقدهای نامنصفانه و یک جانبه به خاندان پهلوی، آیا دیگر بس نیست؟

کمونیستها ، مجاهدین، اسلامیون, ... خلاصه ازچپ تا راست و مردم عادی با نا سپاسی فراوان و ظالمانه، خانواده پهلوی را نقد کردند و کوبیدند، حتا مردم مخالف جمهوری اسلامی و ضد انقلاب که از دیکتاتوری جمهوری اسلامی به تنگ آمده اند ،شاه را نقد میکنند که چرا مقاومت نکرد ، چرا نکشت ، تا این انقلاب به وقوع نپیوندد!
آیا دیگر بس نیست؟




آیا دیگر وقت آن نرسیده که دوستان چپ و میانه و راست به ایران بیندیشند و به خدماتی که این پدر و پسر بزرگوار به ایران کردند بیندیشند و ارج نهند؟ آیا وقت آن نرسیده که خادمین به ایران را بشناسند، بیاموزند وحرمت نگهدارند ؟
آقایانی که معتقد هستند به هر کس وهر چیزی باید انتقاد کرد و به چالش کشید تا دیکتاتور به وجود نیاید ، جرأت این را دارند که داستان هلوکاست را به چالش بکشند؟ آقای کامبیز خان میتوانی بگویی ،روزی یه چیزی به هوا خواست و عکس پیامبر اسلام را نشان دهی؟
با چه رویی و چه منطقی شاه فقید را با خمینی و خامنه ای جلاد یا دیگر خائنین مانند موسوی و رفسنجانی و روحانی مقایسه میکنی و در کنار هم می گذاری؟ پولتیک زشت این هفته را تو زدی
آقای شاهین نجفی هم با نقد دشمنان ایران پر طرف دار و معروف شد ولی با بی احترامی به خدمتگذار ایران (رضا شاه بزرگ) از چشم ما افتاد. مراقب باش به سرنوشت او دچار نشوی
پاینده ایران ، برافراشته پرچم سه رنگ شیر و خورشید نشان ایران

۱۳۹۲ بهمن ۱۴, دوشنبه

پاسخ به تاریخ

در این کتاب قصد دارم نشان بدهم که چرا در راه رسیدن به اهدافم پافشاری می‌کردم؛ و چرا می‌خواستم جامعه‌ای بر اساس عدالت اجتماعی، و نه مبارزه طبقاتی بنا کنم؛ جامعه‌ای که همه در آن یکپارچه و وابسته به یکدیگر باشند. و گفتنی است چون همه کشورهای جهان_ چه دنیای غرب، چه کشورهای بلوک شرق و چه جهان سوم_ حسن تفاهم داشتم، این امکان برایم فراهم آمد که بتوانم در محیطی آکنده از صلح و صفا، کوشش خود را برای رساندن ایران به سوی تمدن بزرگ دنبال کنم

«شاهنشاه آریامهر»
پاسخ به تاریخ
                                         پاسخ به تاریخ pdf
                        

۱۳۹۲ بهمن ۱۲, شنبه

جشن سده

برگزای جشن سده به همراه آتش افروزی در استکهلم انجمن زرتشتیان در استکهلم جشن سده را به همت یاران و همکیشان در برف و سرمای سوئد برگزار کرد تا آتش مهر میهن را که در هزاره های تاریخ کهن میهن بدست ما رسیده است را پاسبانی کند. این جشن پسین امروز با سرود زیبای ای ایران آغاز شد و با نقالی و شاهنامه خوانی جشن سده ادامه یافت. سپس سخنرانی در مورد پیشینه جشن سده انجام گرفت و چکامه هایی در وصف سده سروده شد. پس از آن، آتش افروزی که بخش بنیادین سده می باشد با مشعل بدستان سپید جامه انجام گرفت و پس از آن بخشهایی از نیایش آتش از اوستای پاک درکنار آتش فروزان خوانده شد. در ادامه یاران دست به دست هم بدور آتش به سرایش آهنگهای شاد و میهنی بدور آتش پرداختند و سپس پذیرایی با آش داغ به پایان رسید. گزارشی تصویری از جشن را می توانید در زیر ببینید:
                                                          http://zartoshtianstockholm.com/




۱۳۹۲ بهمن ۱, سه‌شنبه

پلمپ حق مسلم



                                                        https://toonistan.com/comic/1255          


آژانس بین المللی انرژی اتمی ساعتی پس از تعلیق غنی سازی 20 درصد در ایران، اعلام کرد که ایران براساس توافق هسته ای با گروه۱+۵، غنی سازی اورانیوم درسطح ۲۰درصد را به حالت تعلیق در آورد.
در بخشی از گزارش محرمانه آژانس که در رسانه های غربی درز کرده، آمده است: "آژانس تأیید می کند که ایران از ۲۰ ژانویه ۲۰۱۴ غنی سازی اورانیوم بالاتر از پنج درصد U-۲۳۵ را در دو آبشار (هر یک شامل مجموعه ۱۶۴ سانتریفوژ) در تأسیسات آزمایشی غنی سازی سوخت [در نطنز] و چهار آبشار در تأسیسات غنی سازی سوخت فردو که در گذشته برای این کار مورد بهره برداری قرار می گرفت، تعلیق کرده است".

در این گزارش همچنین آمده است که ایران رقیق کردن نیمی از ذخیره اورانیوم بیست درصد غنی شده خود را آغاز و با ساز و کار افزایش دسترسی بازرسان آژانس به تأسیسات هسته ای نطنز و فردو موافقت کرده است.

۱۳۹۲ دی ۱۹, پنجشنبه

نظر سنجی


با توجه به تصویر،شما کدام پوشش را برای بانوان شایسته میدانید؟

یکی از مسائل مهم و عمده جهان اسلام شیوه پوشش زنان در اماکن عمومی است. نتایج تحقیقی که اخیراً «موسسه پژوهش های اجتماعی» دانشگاه میشیگان در هفت کشور که اکثریت جمعیت آن ها مسلمان هستند، انجام داده حاکی از آن است که بیشتر مردم ترجیح می دهند زنان موهای خود را به طور کامل بپوشانند اما لزوماً نباید که چهره خود را نیز بپوشانند.

این تحقیق در مورد زنان مسلمان تونس، مصر، عراق، لبنان، پاکستان، ترکیه و عربستان سعودی انجام شد. فقط در ترکیه و لبنان بیش از یک نفر از هر چهار نفر فکر می کند که پوشاندن مو در اماکن عمومی برای زنان مناسب است.

با توجه به تصویر،شما کدام پوشش را برای بانوان شایسته میدانید؟

۱۳۹۲ دی ۱۶, دوشنبه

ارابــــــه شیـطون (قسمت چهارم)

ارابــــــه شیـطون (ابوالقاسم پاینده)

دامنه خطر بازهم وسیعتر شد، عرابه شیطون باری راه افتاد. آنها که دیده بودند می گفتند:"یک لندهور حسابیه، مثل یک پاره کوه، بزرگتر از آخور رخش رستم ، هزار من بار می برد، بقدر پنجاه خر گردن کلفت. روزی چهل فرسخ می دود، هشت برابر خر تندرو ! "
عزای خرکچیها بود، بازار خر از رونق افتاد . نذر و نیازها کردند که بلای ارابه شیطون بگردد. ملای فالگیر پنج نوت پنج تومنی گرفت و بر صفحه مسی طلسم هزار خانه ساخت که می گفت اختراع حضرت سلیمان پیغمبره، اسم ارابه شیطون را بحساب ابجد بر آن نوشت و هنگام اوج زحل بطالع سنبله در آتش چوب قیچ انداخت که با روغن کندر می سوخت. می گفت: "هر جا اوتول هست آتش می گیرد." اما نگرفت. یک قوچ بزرگ نذر قدمگاه کردند با صدو شصت شمع بزرگ مومی که چهل شب جمعه بر چهار گوشه ضریح روشن کنند. چهل و یک شمع گچی نذر چهل و یک منبر کردند و چهل کبوتر سفید برای چهل دختران شهید جوزان، که پس از ادای حاجت آنجا رها کنند .                




دریغا که اثر نذر و طلسم و دعا رفته بود . ارابه شیطون باری ، بی اعتنا به طلسم مجرب سلیمان از همیشه تندتر می رفت و خوراک هزار خر بی علیق مانده را بشکل بنزیل می بلعید و دود می کرد. ملای فالگیر دمغ بود. ملای حکاک گفته بود: "فرنگی زرنگ به تعلیم شیطان لعین طلسم دانیال پیغمبر را با حروف انگلیسی به ارابه شیطون بسته و دعای عربی در آن اثر ندارد."


ملای محزونی الفبای انگلیسی را مشق می کرد، به او متوسل شدند تا دعای انگلیسی بنویسند و اثر طلسم دانیال را ببرد. و او گفته بود: "ای وای، دعای مقدس و انگلیسی نجس! خدا نکند! " ارابه شیطون چون یاجوج و ماجوج آخر الزمان از سد سکندر زمانه گذشته بود و چون ملخ دریایی روی دنیا ریخته بود. بوق میزد و دود می کرد و می رفت و می رفت و  بقاطر و کجاوه بند و خرکچیان مضطرب اعتنا نداشت .


یاجوج و ماجوج


خرکچیهای وحشت زده بار دیگر سبیل ملای فالگیر را چرب کردند که چله نشست تا خورشید را تسخیر کند. اگر ورد اثر می کرد و نیر اعظم بندای فالگیر پیر جواب میداد میتوانست در یک لحظه از اوج آسمانها همه ارابه شیطونهای ینگه دنیا و جابلقا و جابلسا را بآتش بکشد و خرکچی ها را از خطر گرسنگی و بیکاری برهاند، اما دریغ، فالگیر پیر در این رشته نو آموز بود . فراموش کرده بود که ماه را رنجه نکند. بخلاف دستور ناموس اکبر ، نسخه دقیق و بی خطای افسار کردن خورشید، در تمام ایام چله به پیشگاه آفتاب لابه کرده بود و از ستاره بزرگ شب، در دانه مهر، غافل مانده بود. "همدم بزم شعرا" شبانگاه که در بستر دلبر روز میخفت در لحظات دقیق از او قول گرفته بود که ملای ریشو را ادب کند. توطئه آسمانی اثر فوری داشت، چله بسر نرسیده بود که فالگیر فلج شد، چانه اش می لرزید ، نیم تنش لمس بود، خورشید سزای خیره سریهای او را داده بود .
دیگر امیدی نبود، دوران انقراض خر چهارپا میرسید. ملای واعظ می گفت: "ارابه شیطون همان دجال آخرالزمونه که شهرها را خراب میکنه." ملارضا که دخترش را عقد کرده بود و برای کمبود جهیز پول نداشت ، هیجده تومن از مش یعقوب خرکچی طلبکار بود که نمیداد، نداشت که بدهد. می گفت: "مو بکف دستم نیست،المفلس فی امان الله . بیا خرم را ببر!" داماد آینده که لقمه چربتری زیر سر داشت دخترش را طلاق داد. دختر از غصه بیمار شد و عاقبت یک شب از خانه گریخت، چند ماه بعد خبرش را از جاهای بد آوردند، پدر زیر بار ننگ له شد و سه ماه بعد بگور رفت.

حسن آقا کاروانسرادار ورشکست شد. سرمایه اش پیش خرکچیها بود. غول ربا ، خانه اش را برد، فرش و گلیمش حراج شد ، یکشب رفت و بر نگشت ، زنش بگدایی افتاد، دخترش از خناق مرد، پسر کوچکش به چاه افتاد و بهمت مسلمانان پاک اعتقاد که همیشه پس از مرگ محتاجان به کمک می رسند ، گور و کفنی پیدا کرد و رفت تا در پیشگاه عدالت خدا از جور ارابه شیطون شکایت کند. پسر بزرگش سبوی حریفان قهوه خانه شد و سه سال بعد خودش را در آبادان مقابل حفیظ دیده بودند، کولی شده بود . سال بعد خبر مرگش آمد. سر خیابان احمدآباد ، زیر اوتول رفته بود، ارابه شوم تا اقصای جنوب بدنبال او رفته بود. یک گور نمناک در قبرستان کفیشه نصیبش شد. زنش دیوانه شد، پیراهنش را بچوبی آویخته بود و در کوچه ها میگشت و فریاد می زد: "خدایا ارابه شیطون از جون من چی می خواد؟"
بروبچه ها بغیرت آمدند، گفتند با ارابه شیطون جنگ می کنیم. یک روز ، سینه بازار یک ارابه شیطون شیشه دار را  سنگباران کردند، خان  پرکونی پیشتاز اوباش محله، علمدار معرکه بود. شیشه ها را شکستند، از پیشانی شوفول خون راه افتاد و بعد، شکم ارابه را با تبر دریدند و آتش زدند و چون فاتحان دژ پرت آرتور گردن گرفتند و هورا کشیدند. خان پیکار جو چون اسفندیار رویین تن در بازار جولان می داد که بابای شیطون را درآوردیم!
سه روز بعد یک امنیه آبی پوش پروپا پیچیده سوار بر دوچرخه آمد و خان و شش دستیار او را همراه برد. تا سه هفته خبرشان نیامد ، میگفتند توی دو ساقخونه زنجیرشان کرده اند و شبها آب جوش و ساچمه و باروت بخوردشان میدهند و روزها تخم مرغ داغ و زرنیخ اماله میکنند، سمبه ارابه شیطون پرزور بود.
نفسها حبس شده بود . تبلیغات بر ضد ارابه شیطون سستی گرفت. موج پس رفت ، اینجا و آنجا پچ و پچ بود که بله بدک هم نیست، زحمت بندگان خدا را کم میکند. چقدر خر بیاریم تا هزار من بار ببرد! چقدر در راه بیفتیم و وخیزیم تا ضریح مقدس را ببینیم.
آخوند محله ما بصف شیطان گراییده بود. میگفت: "شیطان خبیث کاری نکرده ، لابد ارابه شیطون را ساخته تا خدا گناهانش را ببخشد. همین دوساله زوار چند برابر شده و چه ثوابها کرده اند، فرشتگان جهنم بیکار خواهند ماند."  مردم بدزبان که همیشه برای کار خیر بندگان خدا محمل بد میتراشند اینجا و آنجا بکنایه میگفتند که آخوند در خانه داود شوفول سور چربی خورده و همین ماه با چند ملای دیگر برای بار سوم حضرت رضا را زیارت میکنند .
گفتگو بود که رضا حمله دار زوار خانه خدا را با ارابه سیمی بمکه میبرد. حج ممدحسن چاقوساز که راه حج را ششماهه رفته بود میگفت: "بابا،استغفرالله،حاجی قفسی مثل چیت ژاپنیه، مکه را باید ششماهه رفت. حج قلابی مقبول خدا نیست." اما مشتری ارابه سیمی کم نبود.
مل مم تقی پا بریده که همه میدانستند از سه سال پیش بیست و دو تومن به حمله دار زرنگ دادنیست سر منبر گفته بود: "مومنان! بازیچه خیالات نشید، در خبر هست که مقارن ظهور ، فاصله ها از میان میره و شهرها بهم نزدیک میشه . ارابه شیطون این کار را کرده ؛  از اینجا تا مکه ششماه راه بود ؛ اما ارابه شیطون ده روزه میره ، شما چه میدانید شاید خدا همه گناهان شیطان را ببخشد که با ارابه اش مقدمات ظهور را فراهم میکند."
هنوز مل مم تقی روی منبر بود که خبر آمد که نزدیک قلعه شاه ، مم رضا ، پسر بیست ساله و نان بیارش ، زیر ارابه شیطون رفته و گوشت و پوست و خونش با خاک راه در آمیخته است. بلیه گرانتر از تحمل او بود ، زبانش بند آمد ، مدتی بیحرکت مانده بود و تا زنده بود زبان نگشود. تا روزهای آخر وقتی اسم ارابه شیطون میشنید قطره اشکی از گوشه چشمش میلغزید و میان ریش جو گندمیش که چینهای صورت زرد و استخوانی را پوشانیده بود فرومیرفت. سال بعد مرد و زنش خانه را به سید حالتی فروخت تا برای ارابه شیطونهای طاق و جفت، طویله بسازد، طویله نبود گالاج بود، بعضی هم می گفتند قالاج ! زبان آدم که نبود، کلمه شیطان بود . از آن ببعد چه خانه ها که ویران شد تا بجای آن قالاج بسازند! و ارابه شیطون چون بچه شیطانهای شرور هر روز بیشتر میشوند، بنزیل میخورد، دود میکند و آدم ها را ، خانه ها را و زندگی ها را زیر میگیرد و بهم چشمی دستگاه دود فروش سیگارساز ، در کوچه و بازار و دشت و بیابان دود رایگان بحلق مردم میکند تا سوگند شیطان محقق شود .

از کتاب ظلمات عدالت
ابوالقاسم پاینده            
(کورش .چنگ)

ارابــــــه شیـطون (قسمت سوم)


ارابــــــه شیـطون (ابوالقاسم پاینده)

از گوشه دیگر بانگ برخاست که ملای بی دین ! برو پول نماز و روزه را بالا بکش و مرده های بی نماز را در قبر و قیامت منتظر بگذار . برو حاجی کویتی که مظلمه هزار سال نماز و روزه نکرده و پنجاه حج نرفته را بگردن داری . برو هیزم جهنم ، کوله مرجون ، عصاکش شیطون، بیشرم ، خمره کثافت .
از هر طرف بانگی برآمد ، مجلس بهم خورد و مل ممد بناچار از منبر فرود آمد و با صدای بلند شیطان را لعنت کرد ارابه اش بندگان خدا را بجان هم انداخته است . روز بعد همه جا چـو  افتادکه جمعه شب بچه شیطانهای رقاص در مسجد بالا ، صف نماز را بهم ریخته اند. شبهای بعد مسجد ملا شلوغتر شد ، مردم کنجکاو  امید داشتند ، رقص تماشایی بچه شیطانها را ببینند .




وابستگان کارتل نماز و روزه و حج ، یعنی بیشتر ملایان شهرک ما ، دوستان و هواداران  مل ممد، اوتول را خلاف حرمت قرآن میدانستند . میرمم ولی طلبه " منظومه خوان"  معروف به " هیولا صورتی" که کله اش بوی فلسفه گرفته بود و رفتارش بنظر مقدسان مشکوک مینمود،در راه جهنم میرفت و تجارت نماز را خلاف منطق ارسطو  می دانست،از جمع جدا بود،میگفت: " تحریف قرآن گناهست،اوتول مبین در قرآن نیست. یکجا عتل هست و جای دیگر مبین ، پس اوتول مبین در قرآن نیست . کار خدا بازیچه نیست . آسمان و زمین بکلمات قرآن آویخته است . اگر خدا میخواست نگویند "اتول مبین" عتل و مبین را پهلوی هم میگذاشت. خدا که عاجز نبود " و بدنبال آن میافزود: "وای از علمای بد که دین خدا را وارونه میکنند ، نه سواد دارند نه انصاف."
بمرور ایام ، چند طلبه نورسیده مشکوک الحال که عمامه کوچک و ریش کوتاه داشتند و عنکبوت فلسفه در مغزشان لانه داشت با  میزمم ولی   همصدا شدند. قضیه بالا گرفت، کار بجاهای باریک رسید، جوجه  طلبه های پرمدعا بر ضد ملاهای ریشه دار ریش بلند که عمامه قطورشان از بیست و سی ذرع چلوار سفید پیچیده میشد، سر برداشته بودند . خطر بود که از صف آرایی یاران  "اتول مبین"  و طرفداران  "اربه شیطون"  جنگ حیدری نعمتی بپا شود. ملای مرثیه خوان که بوقت تاخیر روضه خوان، پامنبری میشد و با صدای حزین، دوازده بند محتشم را میخواند و دوازده شای میگرفت، می خواست دریدگی را رفو کند و  "اتول مبینی ها" را با  "ارابه شیطونیها"  آشتی دهد، راه حل خوبی پیدا کرده بود . می گفت: "در کار خدا محتاط باید بود که خطرعظیم دارد. نگید "عتل مبین" که در قرآن هست بگید "هتل مبیر" و به شیطون لعنت کنید که با این ارابه نکبتی میان مسلمانان اختلاف انداخت."
جدال "عتل" و "اوتول" و "مبیر" و "مبین" چون گفتگوی لاهوت و ناسوت کشیشان ایاصوفیه درگیر بود، اما ارابه شیطون، بلای بزرگ زمانه ، براه خود می رفت. اتول بنزیل خوار دودساز ، که پیکر فولادیش لانه شیطان بود، فارغ از "چون و چرا" و جنجال کلمات، جاده ها را می کوبید، زندگی ها را زیر می گرفت، دیوارها را می ریخت، جمع ها را می پراکند، پیشاهنگ آخرالزمان بود.


قبرستان قدیمی نجف آباد که در قدمگاه شهر قرار داشته است


یک روز ارابه بزرگ آمد. اتفاق خوشی بود که از دست پدرم گریختم. میخواست مرا در باغ به بیگاری بگیرد، یادم نیست بچه بهانه آهنگ خانه کردم، بموقع رسیدم، تماشای مفتی کردم. اندازه یک اتاق بود، بلندتر و درازتر، پر از آدمهای جوراجور. در خم کوچه، پشت عمارت قدمگاه که چهار قرن پیش ، امام اول در خواب از آنجا گذشته بود، گیرافتاده بود. یک سو جوی آب بود و چند چنار کهنسال،یادگار قرون، و سوی دیگر دیوار استوار گلی که بی اعتنا به تغییرات زمانه، سه قرن و بیشتر سر پا مانده بود. اتاق رهوار، ارابه ارابه ها ، ارابه شیطون بزرگ، در آن میان از نفس افتاده بود.شیطان بنزیل خوار، پرتب و تاب و نیرومند و دودبیز و قلقل زن ، چون مگس محتضر در دام دیوار و درختان کهنسال زبون مانده بود.
کدخدا رسید، کلنگ آورده بودند که دیوار را بشکافند، غوغا در جمع افتاد که بدیوار قدمگاه دست نزنید که زمین میلرزد و آسمان میقرمبد . مگر دیواری کوتاهتر از دیوار امام پیدا نکرده اید. ملای لسانی (لسان الواعظین سابق) که پشمهای سفید سینه اش از یخه باز نمایان بود،شعار می داد و بشیطان پرست لعنت می کرد. چاره نبود، از دیوار چشم پوشیدند و اره آوردند تا چنار را ببرند و باز پچ وپچ شد که چنار سیصد ساله نظر کرده را نبرید.
آدمهای عجیب و ندیده از دل ارابه بیرون ریخت. ریششان تراشیده بود. تنبانها تنگ بود،تنبان نبود،شلوار بود،شلوارهاشان مثل زیر شلیته زنها تنگ بود،با قبای کوتاه بالاتر از زانو. قبا نبود ، کت بود،اینرا بعد دانستم. در دنیای آنروز من جز قبای بلند و ریش شانه زده که انتظار داشتم در سالهای بعد داشته باشم، چیزی نبود.یک زن هم مراهشان بود که روبنده نداشت، آسوده و بیخیال بلند می خندید. عرق کردم، تنم لرزید،باران گناه می بارید، کفه ارابه شیطون می چربید.
هرگز آنهمه ریش تراشیده یکجا ندیده بودم. رسم نامکتوب شهرک ما چون خط سنگی استوار بود. بیریش ، ناسزایی شرم آور بود. قانون ابدی روزگاران بود که ریش سکه مرد است. موی ریش را بجای نوشته، گرو پول می ادند و هرگز کسی در قبال این سند معتبر، جر نزد. یکبار بدستور خان ستمگر اصغر آباد، ریش فلک زده ای را که بطمع او تن نداده بود تراشیده بودند  او چند ماه خانه نشین شد تا ریشش بروید و بلند شود و عاقبت از غم این ننگ دق کرد. یکیشان چیز مسخره ای بتن داشت، عبا بود، اما آستین نداشت، بالا تنگ و پایین گشاد و پرچین. یکی گفت: "شنله" . ملای لسانی فریاد زد : "شنل چیه، شلیته س ، زنها بپا می کنند، یارو تنش کرده س. خدا رحم کند، علامت ظهور دجاله س. ملای ریزی میگه آخرالزمان مردها لباس زن بتن می کنند."
چنار کهن اره نشد. دیوار گلی کلنگ نخورد و ارابه شیطون پس پسکی، از همان راه که آمده بود برگشت و کوچه تنگ پیچدار که بگفته میزمم ولی  باغوحشی، از طرف خدا مامور بود از دست اندازی شیطان پرستان به شهرک ما جلوگیری کند، از بوته امتحان سرافراز در آمد. به ارابه شیطون و نامردان ریش تراش شیطان پرست و زن رونگیر بی اعتنا به نامحرم، دهن کجی کرده بود، با موج زمانه پنجه انداخته بود، عرابه شیطون بزرگ را راه نداده بود .
شیطان مغلوب نشد، از صندوق شعبده شیطان پرستان، نقش دیگر در آمد. چند هفته بعد ارابه شیطون های لاری پیدا شد که از ارابه بابا شیطون کوچکتر بود و باریکتر. مثل قفس بود، رشته های کلفت آهنی بدورش بود. گفتند: دو روزه بمشهد می رسد. خیلی ها رفتند. یکی بیست و دو قران داده بودند. پانزده روز بعد برگشتند ؛ مشهدی شده بودند. با همان لاری قفسی آمدند، اما خیلی ها رسم سفر با خر و قاطر را نگهداشتند می گفتند: ثوابش بیشتره.


کاروانسرای حاج حیدر جانی نجف آباد

همیشه زوار مشهد و کربللا از بیرون شهرک با چاووش میآمدند؛ پیشوازیان صلوات میفرستادند و زوار در آن هیاهو، جلالی داشت، خودی می گرفت، امتیازی پیدا کرده بود ،محور حادثه ای شده بود؛ از لجه بی نام و نشانی در آمده بود ! وقت رفتن از شوق سفر بی دردسر و سواری اوتل، کس در اندیشه رسوم نبود. سر محله نزدیک چهارسو، توی قفس چپیدند. جا کم بود. شاگرد شوفول گفت: " صمیمی بی شی نید" بهم چسبیدند، روی زانوی هم نشستند. در قفسی بسته نمیشد، شوفول می گفت: " در راه جابجا میشید ، امام کمک میکنه جا وا میشه" ملای لسانی فریاد زد: به تنگنای قبر دچار نشی صلوات بلند ختم کن. بدرقه چیها صلوات فرستادند، ارابه شیطون بوق زد ، و در توفان خاک گم شد.
وقت برگشتن، کوچه ها را آب پاشیده بودند. هتل مبیر آمد، زوار پیاده شدند و بخانه هاشان رفتند. آنجا یادشان آمده بود که چاووش نداشته اند و رسم محترم و مطبوع کهن را بهم زده اند. خیلی ها نزدیک سحر تا نیم فرسخی  رفته بودند، تا همراه چاووش بخانه برگردند و رسم قرون را از دست اندازی ارابه شیطون حفظ کنند.
آنها که بیست و دو قران نداشته بودند که با لاری سیمدارقفسی سفر کنند و آنها که سالهای پیش سه ماه و بیشتر در راه مشهد خاک وطن خورده بودند، فغان سر کردند که ای بابا! این زیارت قلابی و آبکی چه ثمر داشت! ندید بدید های بدبخت! خدا و پیغمبر گفته یکماه برو و یکماه برگرد و یکماه در آستانه حضرت رضا بمان و حرم را زیارت کن و ضریح را ببوس و استخوان سبک کن و راه بهشت را بکوب تا فرشته  حساب طومار گناهانت را بشورد و آمرزیده شوی.  تا بوده چنین بوده، اجداد ما با خر و قاطر و کجاوه و پالکی رفته اند و برگشته اند و یک وجب خاک راه به سروبر داشته اند. حالا قرتیهای بی اعتقاد، بازیچه شیطان شده اند، زیارت چپری کرده اند. بی قابلیت ها مگر سراشپختر میبرده اند. مگر ترکمن بکرتشان بوده! نعوذبالله امام را دست انداخته اند، بآستانه مقدس رضا بی اعتنائی کرده اند، نرفته برگشته اند، پشت به امام کرده اند. چه رفتنی چه آمدنی،اینهم شد زیارت! 
مش ممد حسن چاروادار  که هر سال کجاوه می بست و زوار میبرد و برای یک جفت مسافر یک نوت پنج تومنی سبز بانک شاهی، می گرفت، پیشتاز غوغا بود، ملازم مسجد شده بود و آخوند ملا رضا بهم دردی او و چند  مرید دیگر که سال پیش ، محض رضای خدا و رونق قافله ،خرج زیارتش را داده بودند از ثواب رنج و تعب در راه زیارت حکایتها داشت.  از قول پیغمبر می گفت: "شاه عباس مغفور پیاده به مشهد رفت، مگر نمی دانست که با ارابه سیمی هم  می شود به مشهد رفت، نه مومنان ، بخاطر ثواب خدا اینهمه زحمت کشید. نور از قبرش ببارد که شاه عادل عاقلی بود."  از ملا احمد اردبیلی قصه می گفت که غبار راه خراسان را در کیسه ابریشمین کرده بود که در کفنش بگذارند. گفته بود می خواهم روز محشر با این غبار مقدس آتش جهنم را خاموش کنم. مستعمان بلند گریستند، فریاد چاروادار محروم از همه رساتر بود، بنیاد کسب و کارش در گذرگاه سیل زمانه برشنهای نرم بود. سال پیش حتی یکبار کجاوه نبسته بود، ارابه شیطون فرنگی ، بازار کجاوه وطنی را کساد کرده بود و کسی بسفر سه ماهه زیارت که می باید وصیت کرد و رفت، راغب نبود. محور آرزوهای درازش آن قاطر تنومند، لاغر شده بود، داشت میمرد،جو نداشت. حاجی بنکدار نسیه نمیداد. پنجاه من جو بوعده خرمنی که نداشت بدو برابر قیمت گرفته بود و معلوم نبود از کجا خواهد داد. دیگر اعتبار نداشت، کفگیر بته دیگ خورده بود. دو قاطر کوچکتر را چند ماه پیش به نیمه بها فروخت و پولش را نفله کرد. آه در بساط نداشت. لب پرتگاه افلاس بود. هیولای گرسنگی را نزدیک میدید. از سوز دل می گریست، جانش بصورت اشک از دیده می ریخت!
تنها او در ورطه نیفتاده بود، کجاوه بند و آهنگر و پالاندوز و کاروانسرادار و دلال و بدتر از همه چاووش و سالار قافله در خطر بودند. فقر و نداری با قدمهای استوار ، البته نه با سرعت اوتول، پیش میآمد و دیر یا زود می رسید.رضا قلی، ملای دوره گرد که وقت خرمن چرچری داشت گفته بود: "ارابه شیطون را فرنگیها ساختند تا مسلمانان را گدا کنند و بیضه اسلام نابود شود. هزار سال تمام شیطان بهردری زد که ریشه اسلام را بکند و مردم را جهنمی کند اما نشد، رفت و با فرنگیها دست بهم داد و ارابه شیطون را که از ظلمات آورده بود داد تا از روی آن بسازند و در مدت دو سال اینهمه گدا ساخت. ارابه شیطون بلای خداست، خدا میداند این فرنگیهای بیدین ... نشور سال دیگر به تلقین شیطان لعین چه چیزهای دیگر بسازند و خون مسلمانان را بشیشه کنند."

زنده جاوید شد

زنده شد عیسی و برخواست از میان مردگان زنده جاوید شد، عیسی خداوند جهان رستاخیز مسیح بر همگان خجسته باد