Islam is a religion of terror

Islam is a religion of terror
دین وحشت

۱۳۹۲ دی ۱۶, دوشنبه

ارابــــــه شیـطون (قسمت دوم)


ارابــــــه شیـطون (ابوالقاسم پاینده)

فردا و روزهای بعد ،دکه حکاک پیر، ارابه شناس بی بدل، خانه امید مردم مشتاق و محروم از زیارت ارابه بود که میخواستند حرمان چشم را از راه گوش جبران کنند.
حکاک ماهر نکته پرداز، از ارابه کمتر و از شیطان بیشتر خبر داشت: سروبر شیطان ارابه چون زمانه بوقلمون یکجور نمانده بود، یک جزگره درشت به شالش زده بود. زلفش از پشت کلاه ترمه منگوله دار بالا زده بود و چون زلفان علی اکبر تعزیه، ملوس و مامانی، پشت گردن ریخته بود. کلاه ترمه ، اطلس آبی شده بود و بجای منگوله، شرابه های گلابتون بدورش ریخته بود. بجای ارسی قندره سرخ، یک جفت ملکی نازک بپای سمدار شیطان کرده بود. میگفت: " شیطان باید بدود و ارابه را بکشد؛ با ملکی بهتر میشود دوید. "
زمانه بدی شده بود،جوانها پشم به کلاه حکاک پیر نمیدیدند، حنایش رنگ نداشت.

                                 

میزمم رضا   عریضه نویس، همسایه دکه حکاک، چون سنگ سنگ شکن، میان حرفش دوید و صفای نقالی را تیره کرد. گفت:" آ ملا ! کور خواندی . خیال کردی، تو همه دنیا یک ارابه شیطون هست! اینجا هست،بغداد هم هست . من خودم دیده ام . توی این ارابه یک بچه شیطون کوچولوی مفنگی بود که نه سم داشت ونه دم، نه شال ابریشمی و باد و بروت. شیطون صدمیلیون بچه دارد، دنیا پر از شیطونه. مادر بچه شیطونها شبی صدتا میــزاد. خانه شیطون از صحرای چاله سیاه بزرگتره، اما جای سوزن انداز نیست. شیطون بزرگ ارابه نمیکشد، آن بالا نزدیک آسمون چهارم روی تخت آتشی نشسته چماق طلابدست دارد و دنیا را میـــپاد تا بچه شیطان ها سر کارشان حاضر باشند و مردم را از یاد خدا غافل کنند، تا جهنم خالی نمونه و بهشت شلوغ نشه!"
میزمم رضا  از سال پیش که رفته بود کربلا ، آکبلا میزرضا شده بود و قیمت عریضه را بالا برده بود؛کمتر از پنجشای نمیگرفت . خودش میگفت بغداد هم رفته و لابد راست میگفت . از بغداد هارون الرشید و جعفر برمکی قصه ها داشت . خار چشم ملای حکاک بود ، بازار او با حضور میرزا رونق نداشت . عینکش را پاک کرد و با دستمال،نم چشمش را گرفت، لبخند عبوسی زد و گفت: " آکبلای،شیطون همه جا هست این جا هست ،بغدادم هست،پتل پورتم هست،تهرونم هست،ینگه دنیا هم هست، یک شیطون برا همه دنیا بسه . مگر شیطون نبود که بابا آدم را از بهشت بیرون کرد و حوا را بزحمت زاییدن انداخت و ترا بعریضه نویسی واداشت که تا نانی بخانه ببری تا مادر بچه ها شب پشت بهت نکند و به خمیازه نیفتی."
نفس حکاک گرفت ، بزور خندید و دندانهای دراز زردش پیدا شد .
ارابه شیطون بی رقیب نماند ، اوتول مبین هم طرفدارانی داشت . اوسای گورکن نود ساله که با قد خمیده و چشم نم نمی و ابروهای برفی و صورتی چون خیکوله خالی پر چین و چروک ، سه نسل پیاپی را بگور کرده بود و هنوز روی گورها می پلکید و به همکار باوفای خود عزرائیل دهن کجی میکرد و آن سالهای دور وقتی به گفته خودش موی سیاه و قد رعنا داشته بود ، از اسلامبول دور گذشته بود در گفتگوی میرزا و ملا دوید . در باره حادثه حیرت زا یعنی دویدن ارابه بی اسب و آدم،از خمره اندیشه فلسفه ساز ،کلید راز جهان، نقش دیگر برآورد. گفت: " ای بابا ارابه شیطون چیه ، اینا حرف مفته،شیطون ارابه نداره،این اوتول مبینه، کار فرنگیه،فرنگی لامصب گاتوری نجس که بجای بی ادبی آب نمیبره ، ریش میتراشه ، مثل آب عرق میخورد ، شلوار تنگ بپا میکنه، بدعا و روزه و نماز وختم و مناجات اعتقاد نداره ، بجای حرف معقول، ترکی بلغور میکنه و سبیلاش مثل خنجر تیزه ، اوسای صد هزار شیطونه . شیطون با همه اهن و تلپ ، پیش فرنگی لنگ انداخته .
" بله آملا،کجای کاری،اتول از فولاته و لاستیک، حیوون آتشیه،آب میخوره و بنزیل فرد اعلا ، آب و بنزیل هم مخلوط میشه و ارابه رو آتـیش میکنه . مگه ندیدی دود میکرد،دودش از بنزیله،قلقلش هم از آبه ، دود بنزیل و قلقل آب افلاطونو از کوره بدر میکنه . صد برابر نون و گوشت و کاه و جو قوت داره ، اوتول با بنزیل و آب میگرده. آب و بنزیلو میریزند تو موتول آنوقت میشه اوتول. صدراعظم روم یکی داشت،بوق میزد،دود میکرد و میدوید . ساعتی دو فرسق میرفت،از خر تندتر. شیطون با اوتول چیکار داره ، شیطون که اوتول چی نیست ، میره خونه تنگ دل مامان جونش می شینه و بریش احمق میخنده و هی تریاک دود میکنه. "
ملای حکاک ، این گوشه را زیر سبیل در کرد و دم نزد . بوی تریاک از دکه اش بلند بود ، توی پستو منقلش را آتش کرده بود،صدای جرقه ها را میشنیدیم .
اوتول مبین جلوه دیگری داشت، باب جوانها بود .
آق جمال قالیباف از مدیر دبستان شنیده بود که البته اوتول از ارابه شیطون بهتره،خرافات و موهومات تا کی؟ شیطون پیر شده و بکار آدمها کار نداره، آدمهای دوپا ،دست شیطونو از پشت بسته اند.
بورس اوتول بال بود. ارابه شیطون نشان اوهام داشت و آنها که سری و کلاهی داشتند اوتول مبین را با آهنگ غلیظ ادا میکردند و دنباله مبین را میکشیدند و نفس میزدند و انگشت سبابه را توی ریششان فرو می بردند تا کلید معمای اوتول را پیدا کنند .
ولی راه هموار نبود ،باد مخالف میوزید. ملاممد مسئله گو ، پیشنماز محله بالا، پیر هفتاد و پنج ساله که سه زن عقدی و چهار صیغه را با سی و چهار پسر و دختر در یک خانه دو اتاقی جاداده بود و بیست و دو حج فروخته بود و بازار نماز و روزه را بدست داشت و از قرتیگریهای نو ظهور خانه برانداز بیزار بود ، شب جمعه که مسجد رونق بیشتر داشت، روی منبر پس از مقداری آسمون و ریسمون فریاد زد : " از غذب خدا بترسید،بازیچه شیطان نشید،نگید اوتول مبین ، عتل تو قرآن هست ، مبین هم هست ، کلام مقدس خدا را روی ارابه نجس فرنگی نگذارید.از آبله بترسید،از خناق بترسید،از زمین لرزه بترسید،از آتش جهنم بترسید ، از مرگ مفاجات بترسید،از مامور زبون نفهم دیوون بترسید. "

            

ملا رجب نجفی که سالها طلبه نجف بود و معلوم نبود کی و چه جور از باد کووه سر درآورده بود و از میمون و داروین و اکسیژن و اتمسفر،حرفهای سرگیجه زا داشت و زقیب امامت مسجد بود و در انتظار کودتای رقیق، روزمیشمرد حرفش را برید و فریاد زد : " مومن! حلال خدا را حرام نکن ، عتل قرآن عین  دارد و اوتول فرنگی  الف . اگر سواد داشتی میفهمیدی که فرنگی   عین  ندارد.  عین هم مثل بهشت عنبر سرشت و قصر زمرد و خانه طلا و حوری و حوض هفتاد فرسقی کوثر و درخت طوبی و شراب طهور امتیازیست که خدای علی اعلی  بمسلمانان داده تا فرنگی بدبخت از غصه دق کند. "
ملای روناسی ، پیر ریش حنایی ، تلقین خوان اموات و دلال نماز و روزه وحج و محلل حرفه ای، که چون سیستانی سعدی،بروز ره میزد و ربای نیم در نیم را برنگ معامله درست نقاشی میکرد و از ملای پیر خرف، کیسه فاب کثافتشون داشت و بکمک او پول حرامش را از شیر مادر حلالتر میکرد،بملارجب تاخت که آخوند باد کووه ی ! حرف باندازه دهانت،قرآن گفته عتل و ما حق نداریم به ارابه شیطون بگیم اوتول. برو شیخ قلابی اتمسخری،برو چس جن بخور تا شیکمت بترکه و با سبیلوهای باد کووه زقوم جهنم بخوری، نفست بگیره.
(بگذارید در پرانتز بگویم که در شهرک ما نماز و روزه و حج،چون پیاز و چغندر و هویج خرید و فروش میشد ،مسلمانان تنبل یا گرفتار که گاهی یا همیشه نماز نخوانده یا بدخوانده بودند،اگر مکنتی داشتند بهنگام مرگ بگفته خودشان دین خدا را  ادا  میکردند و ده سال و بیست سال و چندان که هوس میکردند پنجاه سال ، نماز و روزه می خریدند و آنها که کسب و کارشان ، نماز خواندن و  روزه گرفتن برای بندگان تنبل و گرفتار و پولدار خدا بود ، البته با مزد خوب ، کم نبودند و فرشتگان حسابگر می باید در بانک نماز و روزه ، موجودی حساب ها را جابجا کنند و نماز حسن را بپای حسین بنویسند تا بروز قیامت از کمبود عبادت بزحمت نیفتد . حج را هم میشدخرید، پیران و بیماران پول میدادند و یکی را بمکه می فرستادند و حاجی میشدند و خدا چندان کریم و رئوف بود که طواف و قربان و قوف تقی را بجای نقی بپذیرد و ذمه او را بری کند.)

ارابــــــه شیـطون (قسمت اول)



ارابــــــه شیـطون (ابوالقاسم پاینده)

                                      

مانند صاعقه ناگهانی بود ، چون باد وبرق آمد و رفت . تا من برسم رفته بود . همان ارابه شیطون لعنتی که تنگ غروب ، از کوچه پشت قدمگاه سر در آورد و از بازار گذشت و براه کرون رفت . شوم بود ، بلای خدا بود و در شهرک ما جنجال کرد .
آنها که دیده بودند ، قصه سر کردند . چانه ها گرم شده بود . حادثه کمیاب و دیدنی بود . دیده ها پیمبر ندیده ها شدند .، هیکلش گنده بود ، رنگش سیاه بود ، عینا ذغال . روی چهار غربال کلفت و سیاه میلغزید ، یکی هم به پشتش بسته بود . جلوش هزار سوراخ داشت ، از میان سوراخهای ریز و درشت صدای جیغ در آمد .، مثل کوکومه اما کلفت و پر زور ، بازار را پر کرد ، قیامت شد . آدم میترسید ، از عقب دود کرد . بعد پت پت کرد ، صدای جق جق داد و ایستاد .
مردم دویدند ، به دور لـندهـــور جمع شدند .، بچه ها  دروشیشه و غربال ها را دستمالی میکردند . پچ و پچ افتاد که این دیگه چیه؟ و ناگهان اسم " ارابه شیطون "  به زبانها افتاد و چون آتش تند در خرمن خشک ، درجانها دوید و مغزهای کودن که چون دیوار روغن زده کلمات ساده را با هزار تکرار نمی گرفت ، کلمه تازه را چنان روشن و ثابت میدید که گویی یادگار هزار ساله بود . کسی ندانست کلمه از کجا آمد . چون قطره باران از افقهای ناشناس افتاده بود ، در یک لحظه جان گرفت ،گوشها را پر کرد،میخ مغزها شد،زندگی جاوید یافت.
همه حیران بودند ، چیز به آن گندگی چطور بی اسب و قاطر و آدم راه میرفت؟جو میخورد؟ علف میخورد؟علف و کاه؟یا مثل سگ استخوان و گوشت؟وچقدر میخورد؟ لابد پنجاه من، صدمن، هزارمن،هشتادهزارمن،خدامن! به قدر یک دنیا! دو برابر شتر بود ، اما پت و پهن. 
چون وزغ حامله روی زمین غلت میزد . شکمش باز بود و آدمها توی آن لول میزدند . چند تا بودند، سه تا؟چهارتا؟ خیلی بودند،مثل سگ هفت هشت تا بچه تو شکمش بود . یک سبیلوی پاپاخ به سر،غربال کوچک را گرفته بود. غربال،پشت شیشه جلو بود، سیاه بود، به میله آهنی بسته بود، دو دستش را دو طرفش گرفته بود، و به اینور و آنور میگردانید. وقتی ایستاد ولش کرد،دیگر جیغ نزد،دیگر دود نداد،شیطان آرام شده بود .


چه زود راز  ارابه کشف شد! ملای حکاک با چشمان زیل از پشت عینک به آن خیره شده بود. چون هاتف دلف غیبت میگفت.بگفته او شیطان بود که ارابه را میبرد.همانجا،زیر سرپوش آهنین،روبروی شیشه جلو، یک شیطان گنده خوابیده بود، به اسم باریک و دم کلفت و چشمان آتشی و کلاه ترمه منگوله دار و قبای سرخ خونی و شال مسقطی و کلیجه پشم خراسان و زلف قجری و  ارسی قندره که صدای جق جق میداد .
سبیلو سرپوش را بلند کرد، یک سیخ از آن تو در آورد و نگاه کرد، بعد سرپوش را انداخت که تق قی صدا داد . آب خواست، خان پرکونی دوید، سطل اوسا غدیر حلبی ساز را گرفت، از جوی بالای شارا پر کرد. سبیلو قیف خواست، اوسا غدیر دوید و یک قیف بزرگ آورد .
جلو  ارابه ، لب سرپوش انگشت انداخت و پیچید، سوراخ وا شد، بخار بیرون زد ، قل قل  در آمد ، شیطان بود که میغرید. حیوونی از بس دویده بود عرق کرده بود، داشت خستگی در میکرد. قیف را از همان جلو توی شکم ارابه فرو کرد و آب ریخت . همه سطل را ریخت . قل قل افتاد، شیطان سیراب شد.قیف را بر داشت و سوراخ را بست . شیطان خاموش شد.
بعد پشت ارابه رفت . همانجا پهلوی غربال عقبی یکجا را وا کرد و بعد جلو رفت ویک دله حلبی از توی ارابه در آورد. مردم را پس زد. سیگارش را انداخت زمین و لگد کرد. گفت کسی کبریت نزند. سر دله را پیچاند و توی شکم ارابه سرازیر کرد. مش غولوم کالامال از همه جلوتر بود،دیده بود که چیزی سفید و زلال مثل اشگ چشم،برنگ عرق دو آتیشه ناب، از دله توی شکم ارابه میریخت .
حتما عرق بود،بوی تندی داشت،شیطان تشنه،آب خورده بود،حالا عرق میخواست تا لول شود و جیغ بزند و دود کندو بدود. هی بدود و تا آنسر دنیا،نزدیک کوه قاف ،برود.

پرچم کشور من ایران

My savior


جنایتکار کهریزک

تازه معلوم شده که سعید مرتضوی در مقام ریاست بزرگترین صندوق مالی دولت(سازمان تأمین اجتماعی)  138 مؤسسه ی تجاری و صنعتی این سازمان را به بابک زنجانی واگذار کرده بی آن که این واگذاری حتا موافقت هیئت مدیره ی این سازمان را داشته باشد 

    

تازه معلوم شده که سعید مرتضوی در مقام رئیس سازمان تأمین اجتماعی به حدود نیمی از نمایندگان مجلس رشوه داده است!
 و سعید مرتضوی دارد راست راست می گردد و برای همه از جمله همان مجلس رشوه گیر، شاخ و شانه می کشد!

درباره فیلم مستند ِ«رضاشاه»

درباره فیلم مستند ِ«رضاشاه»
      به قلم استاد علی میرفطروس


…متأسفانه بسیاری از روشنفکران و رهبران سیاسی ما تمام هوش و استعداد خود را در جهت ترویج و دفاع از دروغ هایی بکار برده اند که نتیجه سیاسی آن را سرانجام با«انقلاب شکوهمنداسلامی»!! دیده ایم … 
امروزه می توان – و باید – با چشمانی باز و با ذهنیّتی بی تعصّب و آزاد، این گذشته نزدیک را دید، عناصر مثبت آنرا بررسی کرد و بکار بست و از عناصر منفی آن، دوری جُست. بعد از آواز سهمگین سال های اخیر و پس از فروریختن دیوارها و دُگم های ایدئولوژیک، من فکر می کنم که ما باید بیش از پیش فروتن باشیم. هنگام آنست که ما با بررسی، شناخت و درک همهء جنبه های تاریخ معاصر ایران، محدودیّت ها و ممکنات آن دوره ها را بفهمیم و توقعّات و آرزوهای امروزمان را بر شخصیّت ها، حوادث و رویدادهای دیروز، سوار نکنیم. درک معتدل و مشترک از تاریخ، زمینه اساسی برای تفاهم و همبستگی ملّی ما خواهد بود. من تردیدی ندارم که هم رضاشاه، هم مصدّق،هم محمدرضا شاه، ایران را سربلند و آباد و آزاد می خواستند، اگر چه هر یک، راه و روش و اشتباهات و تناقضات خود را داشتند. رضاشاه نه تنها سازنده «ایران نوین» بلکه سازنده «انسان ِ نوین ایرانی» بود.
بنابراین: با نگاه به خواست‌ها و شعارهای متفکّران عصر مشروطیت، می‌توان گفت که رضاشاه بسیاری از خواست‌ها و آرمان‌های ناکام جنبش مشروطیت را جامه عمل پوشاند.
رضاشاه، بعلّت ساختار روستائی و محدودیّت های تاریخی جامعه،اولویّت را به تجدّد اجتماعی و توسعه ملّی و ایجاد یک زیربنای اقتصادی مدرن گذاشته بود و به همین جهت، به آزادی و استقرار دموکراسی بی توجه بود…
رضاشاه نه آتاتورک بود ونه فارغ التحصیل دانشگاه «سوربُن». او ـ بدرستی ـ فرزند زمانه خود بود، با همه ضعف ها، محدودیت ها، قدرت ها و کمبودها.
بعبارت دیگر: او کسى بود که پائى در استبداد عصر قاجار داشت و پاى دیگرى در آینده تحولات و تغییرات اساسى. خصلت عمیقاً نظامى، پر تحکم و پر دیسیپلین رضاشاه، از او انسانى خشک و بى انعطاف و منضبط مى ساخت که نه تنها هیچ درکى از آزادى و دموکراسى نداشت بلکه ـ اساساً ـ آزادى و دموکراسى را با هرج و مرج هاى سیاسى و آشفتگى هاى اجتماعىِ رایج، یکى مى پنداشت.از این گذشته برخلاف نظر بسیارى، رضاشاه وقتى بقدرت رسید که از مشروطیت، چیزى جز نام، باقى نمانده بود و ایران، بین دو سنگ آسیاب قدرت هاى روس و انگلیس هر روز خُردتر و ضعیف تر شده بود، آنچنانکه یک روز، دولت روسیه فلان امتیاز را می گرفت و روز دیگر دولت انگلیس خواستار بهمان امتیاز و قرارداد بودوبقول یکی از دیپلمات های خارجی مقیم ایران:
«در واقع،ایران، ملک متروکی بود که به حراج گذاشته شده بود و هر قدرت خارجی که قیمت بیشتری می داد و یا تهدید پرسروصداتری بکار می بُرد، می توانست آنرا از چنگ زمامداران فاسد قاجار بیرون آورَد.»

طرح این مسائل تاریخی درسال های سیطره ایدئولوژی های انقلابی وسُلطه «روشنفکران عوام» و«عوامان روشنفکر» بررسانه های عمومی،بسیاردشواروچه بسا با انتقادات تندی همراه بود
(درست همانندکتاب کوچک من درباره دکترمحمدمصدّق) ، اما اینک خوشحالم که مستند ِبغایت زیبای «رضاشاه» ،ضمن نشان دادن محدودیِت ها ی تاریخی وممکنات دوران رضاشاه ،جایگاه برجسته وی رادرتاریخ معاصرایران را بازگوکرده است، ازاین نظر به مسئولان تلویزیون«من وتو»و همه دست اندرکاران این مستند دقیق ومنصفانه تبریک می گویم.
کلام فاخر،موسیقی متن وتصویرهای نایاب یا کمیاب به این مستندتاریخی ارزش واهمیّتی ممتاز داده است. بادیدن این مستند،بیننده درخواهد یافت که باوجود تبلیغات 80ساله حزب توده وبرخی از«روشنفکران همیشه طلبکار» علیه رضاشاه،حقیقت ِ تاریخی روزی خودرا-به روشنی- نشان خواهد داد.آنچه که برخی ازرسانه های جمهوری اسلامی ازآن بنام«سونامی فیلم مستند ِ رضاشاه» یادکرده اند، نشانه علاقه نسل جوان ایران به تاریخ این دوران ونمودار فروپاشی تفسیرهای ایدئولوژیک ازتاریخ است.
به عبارت دیگر:آن کس که شاید درعرصه سیاست باخته بود،اینک درعرصه تاریخ پیروزشده است.

۱۳۹۲ دی ۱۵, یکشنبه

هفت روز عزای ملی

هفت روز عزای ملی در برابر اعدام از ۲۵ آبان تا ۲ آذرماه ۱۳۹۲ همبستگی ملی برای جلوگیری از جنایت علیه بشریت در ایران

در تاریخ ‏نوامبر 8, 2013‏ و ساعت ‏23:05
هم میه
نان عزیزم،



تنها در ۱۰ روز گذشته، تعدادی بیش از دو کلاس درس از هم میهنانمان توسط ضحاکان زمان، در لوای دولت منتصب حاکمیت ولایت فقیه به دار آویخته شده اند.

در ارومیه شهر آب، که دریاچه اش از ظلم و جور این نظام مستبد خشکید، حبیب الله گلپری پور جوان بُرنای کُرد ایرانمان را چه ناجوانمردانه بر طناب دار به قتل می رسانند.

حاکمیت ظالم جمهوری اسلامی در مقابل هفده مرزبان جانباخته وطن که قربانی مزدوران جیش العدل شدند، زندانیان بلوچ کشورمان را به اتهام بی پایه و اساس «مُعاند» به قتل عمد می رساند.

همه می دانیم که مردم سیستان و بلوچستان به تکه نانی برای گذاران زندگی قناعت دارند. قتل فرزند بلوچ قتل یکایک فرزندان ما در خراسان و یزد و کرمان و گیلان و ایلام است.

در سقز شهر پهلوان پرور کشورمان، هم میهن و فرزند کُرد ایرانزمین، شیرکو معارفی را بدون برگزاری دادگاهی عادلانه به قتل می رسانند.

این جانیان بشریت به نام خدا و دین، از همان روزهای نخستین بدست آوردن قدرت با اجرای مجازات اعدام بر بام مدرسه رفاه، محل آموزش و تربیت فرزندانمان ماشین آدم کشی را به راه انداختند.

این جانیان بشریت پس از گذشت سه دهه همچنان فرزندانمان را به اتهامات واهی و بی پایه و اساس مرتبط با فهرست مجازات های منجر به مرگ در قوانین شریعت از جمله مواد مخدر، اِرتداد، مُحاربه، جاسوسی، مفسد فی الارض، مُعاند و غیره به صورت فله ایی اعدام می کنند. به غم انگیزترین شکل ممکن کودکان معصوم زیر ۱۸ سال را اعدام می کنند و با برپایی چوبه های دار در خیابان ها، صحنه توحش و شنیع سلب زندگی انسانی را در برابر چشم همگان به معرض نمایش می گذارند.
در حالیکه کارزار لغو مجازات اعدام جهان شمول شده، هر ساله بسیاری از کشورها به جمعیت جنبش لغو کنندگان اعدام می پیوندند، اما رژیم ضد بشری جمهوری اسلامی در پیشبرد مجازات ضد بشری اعدام سرآمد دولت های جهان است.

هم میهنانم

اعدام یعنی قتل و کشتن انسانی به دست انسانی دیگر، یعنی سلب حق زندگی یک انسان. مجازاتی که بر خلاف موازین حقوق بشر، کرامت و مقام انسان را خدشه دار می کند. با اِعمال و اجرای قوانین ضد بشری کشتار انسان ها بصورت مجازات اعدام، قساوت قلب و خشونت در لابلای باورهای جامعه رخنه می کند.

اندیشه انتقام و نگرش انتقامجویانه و خون را با خون شستن تنها مظهر انحطاط، توحش و پس رفت فرهنگ انسانی یک جامعه است. جمهوری اسلامی پیشرو اجرای این عمل وحشیانه در سطح جهانی نه تنها موفقیتی در کاهش میزان جرم و جنایت در کشورمان را نداشته است بلکه به ناهنجاری های جامعه بیش از هر زمانی دامن زنده است و جامعه را با بحران عمیقی در مقابل اخلاق و کرامت و منزلت انسانی قرار داده است.

هیچ دولتی حق ندارد از مجازات اعدام بعنوان ابزاری برای حفظ حیات خود، حق زیستن را از انسانی دیگر بگیرد. وظیفه دولت تامین امنیت فرد فرد شهروندان جامعه است و نمی باید تامین امنیت حکومتی را در مقابل امنیت فردی قرار دهد. کنترل جرم و جنایت در جامعه، بازپروری مجرمین، استقرار عدالت کیفری از مجرای قوانین مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشر، تامین حق آزادی و حق امنیت هر شهروند بر دوش همه نهادهای حکومتی است.

قوانین مجازات مرگ و انتقام گیری برای نابود کردن و ترساندن مخالفین بدست جمهوری اسلامی و اجرای آن بعنوان هدف قرار دادن نیل به عدالت، تنها چرخه خشونت را در تمام سطوح جامعه تشدید می نماید.

تجربه پرهیز از مجازات مرگ، عفو و گذشت در کشورهای دمکراتیک در دهه گذشته، بهترین گواه بر تکامل و رشد سطح فکر بشر و کاهش میزان جرم و جنایت در جامعه بوده است.

در راستای ترویج احترام به منزلت و مقام انسان، ضمن همراهی با همه کُنشگران و مدافعان حقوق انسانی، اعتراض خود را علیه مجازات ضد انسانی اعدام توسط حاکمیت فقاهتی و واکنش استراتژیک جامعه جهانی نسبت به وضعیت اسفناک حقوق انسانی در ایران را اعلام نموده و هر نوع خشونت پنهان و آشکار علیه هم میهنانم را شدیدا محکوم می نمایم.

هر کدام از ما مردم ایران یک کاوه باشیم تا فرصت را از ضحاک جنایتکار سلب نماییم. صدای داغداران وطن را به جامعه جهانی برسانیم. جهانیان باید بدانند که محدود کردن مذاکره ها به پرونده هسته ای بدون پرداختن به پرونده های بیشمار و سنگین نقض حقوق بنیادین انسانی توسط ضحاکان جمهوری اسلامی مسئولیتی سنگین را بر دوش خود در قتل عمد و اعدام هر کاوه ایرانی می گذارند.

برماست که نقش جوامع پیشرو در دمکراسی بعنوان کشورهایی که می توانند نقش مهمی در تبلیغ و اشاعه لغو اعدام و یا اعمال وحشیانه ایی چون سنگسار در قرن بیست ویکم را داشته باشند، یادآور شویم و از شهروندان و سیاستمداران جهانی خواستار حمایت از حقوق انسانی ایرانیان باشیم.

به جهانیــان بگوییم که تحریم هــای غیـرانسانی کمـر ملت ایران را شکستـه است، کمبود دارو و هزینه های سرسام آور مواد غذایی، بیماری های جسمی و روانی و مرگ و میر را در جامعه گسترش داده، در حالیکه چرخه تراژدی اعدام ها و قتل های دیگری همچنان در راه است.

مادران، پدران، فرزندان، خواهران و برادران داغدیده مرزبانان، کُردها، بلوچ ها، آذری ها و همه جانباختگان ایرانزمین بدانند که تنها نیستند و ما مردم ایران دست در دست هم، نخواهیم گذاشت تا به بهانه برنامه هسته ای خون عزیزانمان پایمال شود.
از ۲۵ آبان تا ۲ آذر ماه ۱۳۹۲ را هفته « عزای ملی » اعلام می نمایم، چه نشسته ایم که فرزندان ایرانزمینمان به دست ضحاکان زمان به قتل رسیده اند. برای هر فرزند ایرانزمین که به دست این نظام با طناب دار به قتل رسیده است، شمعی روشن نماییم و در عزای فرزندان از دست رفته ایرانمان عزای ملی برگزار نماییم.
نه به اعدام، نه به خشونت

خداوند نگهدار ایران باد


رضا پهلوی‏

ثبت رکورد تازه تر اعدام در ایران




و اکنون پس از گذشت یکصد روز از شروع ریاست جمهوری روحانی بیش از 373 نفر در ایران اعدام شدند





«ثبت رکورد تازه اعدام در ایران»


در آستانه دهم اکتبر، روزی که توسط برخی از نهادهای حقوق بشری به عنوان روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام نام‌گذاری شده، کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران و مرکز اسناد حقوق بشر ایران با صدور بیانیه ای مشترک، از شمار بالای اعدام در ایران انتقاد کرده و از مقام های جمهوری اسلامی ایران خواسته اند روند استفاده از مجازات اعدام را متوقف کنند.


براساس این گزارش تنها طی دوماه گذشته ۱۲۵ نفر در شهرهای مختلف ایران اعدام شده‌اند و برای ده ها تن دیگر هم حکم اعدام صادر شده که در انتظار اجرای آن هستند.




۱۳۹۲/۰۷/۱۷ رادیوفردا


        (و اکنون پس از گذشت یکصد روز از شروع ریاست جمهوری روحانی بیش از 373 نفر در ایران اعدام شدند)




جناب حسن کلید!
 از زمان پایان انتخابات اخیر ریاست جمهوری در ایران دستکم 373 زندانی در شهر‌های مختلف ایران اعدام شده اند. لطف کنید با اعدام زندانهای ایران را خالی‌ نکند، روحانی  مچکریم
جناب دکتر ظریف!
نقد شما درست است که کشتار هولوکاست فاجعه بوده اما  نظر شما راجع به کشتار کهریزک و کشتار ۶۷ چیست؟
جامعه بین الملل!
فکر میکنید در جامعه ای که نصف جمعیت زنان این کشور اصلا انسان به حساب نمی آیند و دو زن در مقابل یک مرد قرار می گیرند ودر دادگاه اسلامیش ارزش یک زن از بیضه سمت چپ مرد کمتر است این حکومت بدنبال منافع ملی است؟
مردم ایران !
هدف حسن روحانی در معامله با غربیان بر سر این است که با باج دادن به آنها حکومت اسلامی شان را حفظ کند و برای آنها تنها چیزی که اهمیت ندارد، حقوق بشر و منافع ملی مردم ایران است.
هدف جمهوری اسلامی از مذاکره با آمریکا، صرفا امتیازگرفتن برای تقویت سلطه ی خود در سطح ملی و منطقه یی و رسیدن به اهدافی ست که نتوانسته هنوز به آنها دست یاید.



به این منظور جمهوری اسلامی برای بقای خود،کاملا تغییر شکل داد و رییس جمهوری اسلامی، اصل "مرگ بر آمریکا" ی نظام را زیر پا گذاشت و با رییس جمهور به اعتقاد بنیانگذار انقلاب اسلامی " شیطان بزرگ " تلفنی حرف زد و آرزوی بهبود روابط کرد.آیا غرب، اصول دمکراتیک خود را، مثل حقوق بشر که تا پیش از این از جمله پایه های مبارزه اش با نظام ولایت فقیه بود، قربانی معامله با نظام می کند؟ و آیا نظام به فرض پیشبرد این چرخش استراتژیک دوام می آورد؟
 تا سرنگونی جمهوری اسلامی و ولایت وقیح، ایران و منطقه رنگ آرامش را نخواهد دید،به غرب و جامعه بین الملل چشم امید نداشته باشیم برای آزادی ایران، خود آستین بالا کنیم
پاینده باد ایران ، زنده باد آزادی

نرمش مکارانه


دوستانی که در این چند روز از باز شدن چند ساعته اینترنت تا آزادی تعدای از زندانیان و استراتژی نرمش قهرمانانه جو گیر شدن و تصور می کنن ما داریم به سمت ایران آزاد پیش می ریم، فراموش نکنید که خیلی از این آزادی ها رو در زمان خاتمی مکار داشتیم ... شمایی که به نرمش قهرمانانه دل خوش کرده اید بدونید دوباره آخوند شما را فریب داده . 
به قول علی لاریجانی: "نرمش قهرمانانه تغییر تاکتیک‌ها است نه استراتژی نظام،در شرایط کنونی دولت دارد منطق گفت‌وگو را دنبال می‌کند اما به طور حتم استراتژی نظام در حوزه هسته‌ای هیچ وقت تغییرنمیکند "

       

پس بدونید این نرمشهای اخیر نه به خاطر بهبود وضعیت اقتصادی و رفاهی منو و شما، نه برای ایجاد جامعه ای آزاد... بلکه بخاطر فراهم آمدن فرصت فرار از بحران و دسترسی به وضعیتی مناسب برای رسیدن امکانات برای حزب الله لبنان، حماس و بشار اسد هست که در ماههای اخیر بودجه ای که از ایران دریافت می کردن از نصف هم کمتر شده
با این نرمش گیرم موسوی و کروبی و تمامی زندانیان سیاسی 88 هم آزاد شدند ، فیسبوک وتویتر چند سایت و وبلاگ هم رفع فیلتر شد،مشکل آمریکا و اسراییل هم رفع شد، فکر میکنید مشکل ما مردم ایران حل میشه؟!
تا زمانی که حکومت اسلامی در ایران باشه، چیزی تموم نشده و مبارزه برای آزادی ایران باید با قدرت ادامه پیدا کنه

زنده جاوید شد

زنده شد عیسی و برخواست از میان مردگان زنده جاوید شد، عیسی خداوند جهان رستاخیز مسیح بر همگان خجسته باد