سرود ستایش داوود (مزامیر ۱–۵ : ۱۴۵)
1 ای خدای من، ای پادشاه، تو را متعال خواهم خواند،
و نامت را متبارک خواهم گفت، تا ابدالآباد.
2 تو را هر روزه متبارک خواهم خواند،
و نامت را ستایش خواهم کرد، تا ابدالآباد.
3 خداوند بزرگ است و شایان ستایش بسیار؛
عظمت او را کاوش نتوان کرد.
4 نسلی به نسل دیگر وصف اعمال تو را خواهند گفت،
و دلاوریهای تو را بیان خواهند کرد.
5 من در شوکتِ پرجلالِ کبریایی تو تأمل خواهم کرد،
و در کارهای شگفتانگیز تو.

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر